Solitude de Francisco, e silentio del sinistra re christian

Venerdi' Santo, celebrazione della Via CrucisLucia Annunziata
Director, L’Huffington Post
Publicate 17-04-2015 07:07 CEST

Ubi es tu, sinistra? No, io non pretende parlar re polemic que habe causate le reformation electoral introducite pro Renzi, nec io demanda que on audi le argumentos a favor e in contra del prime ministro italian.

Io demanda ubi es le sinistra con majuscula, isse ample collective social que on nutri de un historia de un un principios, que non intertene in disputas quotidian, que on vole a ille ipse proque ama sue senso del justitia. E ubi es ora que on ha committite un del crimine plus terrible contra personas indefense?

Si, io parla re massacro que il ha impregnate de sanguine tante locos in le mundo. Proque io non recipe manifestos pro adherer me a illos (e io recipe multo verso tante subjectos)? Proque non convoca alicuno, non solmente un manifestation, nec un simple seder o un concentration? Non dice io in le auditorio Parco Della Musica o in theatro Ambra Jovinelli, sed si, al minus, en un loco situate al foras de un  de istes placias que retro occupava Confederation General Italiana del Travalio o Federation de Empleate e Travaliatores Metallurgic. Nihil. Io non audi protestos, il non arriva manifestos, ballotas, nec monstras de appoio o adhesion.

Television es in alicun altere loco, nos sape, supertoto qui travalia in illo. Non mesmo in iste redaction del HuffPost il existe un gruppo de jornalistas juvene e ambitiose qui vole dar voce a iste nove debile e indefense.

Si ego lege altere vice notitias del ultime menses, io verifica que le sinistra ha assumite como sue grande quantitate de causas: le feminas, le violentia de genere, la del travaliatores, la del juvene disoccupate, la del matrimonio inter personas del mesme sexo, la de stoppar excessos del politica, del reforma del institutiones, le reorganisation del Partito Democratic, le libertate in Internet, le affaire de que Google paga impostos, le lege de protection de datos, le disveloppamento de investigation, le renovation del tote celle que debe reformar se, le lucta contra le povressa, la del propagation del idea de austeritate. Incluso del kilometro zero (que le productos on vende in zonas ubi on produce), le dietas equilibrate, le nude artistic, le derecto a tatuar se, le del Stato Islamic e lor guerras, le de Europa y sue guerras, le de Putin, le de Obama, le de Charlie Ebdo, e le del musee del Bardo de Tunisia.

Sed, salvo alicun exception isolate, non on ha monstrate publicamente pena o horror pro le morte de viros e feminas qui habe occidite a causa de lor fide. Le morte como violation final del derecto plus importante del libertate personal. Un fide que, vermente, es celle que habe le majoritate del personas en Italia, e esse etiam le basse del definition (vole se o no) del historia e del cultura del continente ubi nos habita.

Nec io ha essite catholic –sempre in parolas del autor– nec io lo es. Io es athea e pretende sequer essente lo. Ego no, non ha scribite nec un sol parola re le pope actual, no ha vadite a un missa del nove hierarchia religiose e totevia minus io es obligate a dicer que iste pope es a facer un revolution e que ille es le ver leader del sinistra.

Ego solmente es un jornalista e crede io que totevia comprehende lo que es un notitia. Ultimemente le notitia es le solitude ubi ha essite abandonate este pope tanto popular, que usque menses retro que ille denuncia massacros del fideles e hodie ille es le unic chef de stato capabile de appunctar con le digito al passivitate del paises occidental pro istes mortes. De facto, justo le contrari del occurrite con Charlie Ebdo.

Le rationes del silentio e vergonia del paises occidental on cognosce multo ben. On pote leger inter lineas in le explicationes que secretario del ecclesia catholic italian (Cei), monsenior Nunzio Galantino, ha date re le intervention del pope Francisco. “Le appello del pope non pretende incitar al choc inter civilisationes”, on ha vidite in le obligation de explicar Galantino. Incluso ille ha declarate le obvie, dicer que Francisco non pretende incitar al “guerra sancta”.

Iste es le puncto ubi tote on paralysa: medo de que le defensa del christian pote significar creation de nove problemas intra del problema e que illo fini pro disligar un reaction contrari al que on perseque. Ille medo consiste, finalmente, in legitimar un derecta, jam existente in Europa, que pote profitar le occasion pro reinfortiar su interesse e su discurso politic al vice que adde ligno al foco del racismo e del choc inter religiones.

Sed si ben nos sape que respecto del derectos human es in general le prime victima del sacrificio del rationes de Stato, pote nos anque, citatanos, opinion public, defender istos timores e istos opportunismos?

Io torna con isto a parlar del sinistra. Sinistra proque es le parte politic que sempre ha revindicate haber le fortia e conviction necessari pro affrontar le temas re defensa del debile. E proque le sinistra in este momento habe grande poter in importante paises de Occidente. Specialmente Italia.

Il ha que actuar con celeritate. Le governamentos pote e debe traciar un plan pro poner a salvo le milles de refugiate, non sol con le assistentia basic (medicina, schola, habitamento), nec anque offerente un forma generose e ample le nationalitate a tote le familias qui fugi de lor proprie paises.

Con special attention a tote le juvene que vole venir a Italia a studiar o a travaliar. Il es parite al que faceva le paises occidental antea le Secunde Guerra Mundial, al albergar al judee e altere persequite del nazismo incipente. Illo non es multo, sed es le principio e etiam es un message efficace de fortia moral e solidaritate pro qui defia e on oppone al violentia del Stato Islamic.

Sinistra non pote permaner quietate, ego repi9te. Contrarimente, su silentio, su medo pusillanime a provocar criticas de un e de altere, su manca de corage pro assumer riscos es, in iste scolio, anque le melior forma pro declarar su proprie dissolution moral.

Iste post esseva publicate originalmente in la edition italian de ‘El Huffington Post’ e ha essite traducite del italiano por Lucía Bueno López, e del espaniol a interlingua pro Pedro Ruiz Hidalgo @pedroruizhidalg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s